گلپسر

دو کوهه
پادگانی که در طول جنگ محل اسکان رزمندگانی بود که به جبهه ها اعزام میشدند. اولین جایی که اومدیم اینجا بود واتفاقا آخرین جایی هم که اومدیم هم همین جا بود.
زمین صبحگاه دوکوهه نیز در جستجوی راز داران خویش است. بسیجیانی که هر شب نمازهای شبانه شان را به نماز صبحشان پیوند میزدند و هر صبح پای بر زمین میکوبیدند. حاج احمد متوسلیان...

معراج شهدا
حال و هوای عجیبی داشت. نمیدونم شاید به خاطر شهیدی بود که دقیقا همزمان با روز ورود ما تفحص شده بود. کمتر کسی رو دیدم که با دیدن پیکر اون شهید بغضش نشکنه. اسم شهید...حسین حسین حسین...

شلمچه
دشت همواری که حتی یکتر پستی و بلندی هم در آن دیده نمیشده. هر چند که الان به خاطر عوامل انسانی اون ویژگیش رو تا حدودی از دست داده. یادمان جالبی درست کرده بودن. صحنه هایی که هر کس یه گوش با خودش خلوت کرده بود واقع دیدن داشت. حیف که بیشتر نموندیم. شلمچه شلمچه شلمچه...

طلائیه
جایی که بسیاری از فرزندان این مرز و بوم در خون خود غلتیند. جایی که ارتش عراق در عرض 3 روز نزدیک به هشتصد هزار موشک و خمپاره بر ان ریخت. جایی که سردار رشید اسلام حاج ابراهیم همت سر از تنش جدا شد. حاج حسین خرازی هم ، دستش را میگویم.
مزار ۵ شهید گمنام  که بوی عطری که از مزارشون بلند میشه تا شعاع چند متری قابل استشمامه همین جاست.
سه راهی شهادت هم همین جاست. جزیره های مجنون نیز...

هویزه
جایی که حسن علم الهدی و یارانش مردانه و تا آخرین قطره خون در برابر دشمن ایستادند. گلزار شهدای هویزه...۱۴۲ نفر...همه با هم...پرواز...

فکه
مشهد یاران با وفای مهدی فاطمه. محل شهادت سید شهیدان اهل قلم. سید مرتضی آوینی...ماسه بادی...پا برهنه در بهشت...

پ.ن: می خواستم مطالب همراه با عکس باشه ولی سرعت لاک پشتی اینترنت اجازه آپلود عکسا رو نمیده.